Á síðustu áratugum 20. aldar varð ljóst að gegndarlaus iðnvæðing, mengun, sóun og hirðuleysi í umhverfismálum ógnaði heimsbyggðinni. Sjónarmiðum sjálfbærrar þróunar og náttúruverndar óx ásmegin.
Frá því hugtakið "sjálfbær þróun" kom fram um miðjan 9. áratug liðinnar aldar má segja að það hafi verið leiðandi stef í umræðu um umhverfismál og nýtingu gæða náttúrunnar.
Orkubúskapur Íslendinga byggist á jarðhita, vatnsafli og innfluttu eldsneyti. Orkunotkun hérlendis er með því mesta sem þekkist og hlutfall endurnýjanlegra orkugjafa er hærra en hjá öðrum þjóðum.
Umræður úti í heimi um aukið gildi umhverfismála, orkunýtingar og sjálfbærrar þróunar hreyfðu mjög við umræðunni á Íslandi.
Framkvæmd Rammaáætlunar um nýtingu vatnsorku og jarðvarma hófst með skipun verkefnisstjórnar vorið 1999. Vönduð, fagleg og trúverðug áætlun kallaði á rannsóknir, aðkomu hagsmunaaðila og sérfræðinga.
Verkefni rammaáætlunar - að meta virkjunarkosti og verndargildi - er flókið og vandasamt. Í þeim efnum er engin einföld aðferð tiltæk og mikilvægt að beita gegnsæju, faglegu og trúverðugu matsferli.
Hér er að finna yfirlit yfir margskonar heimildir og gögn sem verkefnisstjórn og faghópar hafa notað í matsferlinu. Ekki er um tæmandi lista að ræða og bætt verður við hann eftir því sem tilefni gefst.